Olympisch en ISSF-schieten

In Parijs 2024 telde het programma 15 onderdelen in drie groepen. Geweer: 10 meter luchtgeweer voor mannen en voor vrouwen, 50 meter geweer drie houdingen voor mannen en voor vrouwen, en een gemengd teamonderdeel 10 meter luchtgeweer. Pistool: 10 meter luchtpistool voor mannen en voor vrouwen, 25 meter snelvuurpistool voor mannen, 25 meter pistool voor vrouwen, en een gemengd teamonderdeel 10 meter luchtpistool. Hagelgeweer: trap en skeet, elk voor mannen en voor vrouwen, plus een gemengd teamonderdeel skeet.

Geweer- en pistoolonderdelen worden op elektronische doelen vanaf vaste schietpunten geschoten. Bij geweer drie houdingen schieten atleten knielend, liggend en staand. Snelvuurpistool wordt tegen getimede doelpresentaties geschoten. De hagelgeweeronderdelen worden buiten op vliegende kleiduiven geschoten; die behandelen we uitgebreider in de kleiduivengids.

Wedstrijdluchtgeweren en luchtpistolen schieten 4,5 mm (.177) kogeltjes, en 50 meter geweer gebruikt .22 randvuurmunitie. De regels leggen gewichten, trekkerdruk, afmetingen en kleding tot in detail vast, zodat de uitslag de atleet weerspiegelt en niet het materiaal.

Speciale schietjassen, -broeken en -schoenen ondersteunen stabiele houdingen bij de geweeronderdelen, terwijl pistoolschutters met één hand en zonder steun schieten. Hagelgeweeratleten gebruiken over-en-onder hagelgeweren die voor de kleionderdelen zijn gebouwd.

Geweer- en pistooldoelen zijn verdeeld in ringen, en bij de luchtonderdelen tellen schoten in decimalen tot een perfecte 10,9, elektronisch gemeten. Bij de hagelgeweeronderdelen is elk doel simpelweg raak of mis.

In de finales schieten de beste gekwalificeerden een afvalrace, waarbij de laagst scorende atleten in stappen afvallen tot de medailles zijn beslist.

De gebruikelijke instap loopt via een vereniging die bij je nationale federatie is aangesloten, vaak beginnend met 10 meter luchtgeweer of luchtpistool binnen. Trainers leren je houding, richtbeeld en schotroutine voordat afstand of kaliber toeneemt.

Nationale federaties regelen waar nodig verloven, training en competitieladders die van verenigingswedstrijden naar nationale kampioenschappen leiden en, voor enkelen, naar ISSF-wereldbekers en de Spelen.